ساعت از نیمه گذشته و ماه هنوز مهمان پنجره است بی خوابی ام را به رختخواب میخوانم تیک تیک عقربه های ساعت گویا برای تو لالایی است و تویی که نسیم نفسهایت حس دوباره زیستن را به جان می بخشد. صدایی که از بیرون خانه می آید شنیدنی است جیرجیرکها سرود دسته جمعی دارند و درختانی که با دستان رو به آسمانشان نجوای شبانه را دیگر بار زمزمه میکنند 
زمان سوار ساعت میشود 
صدای منادی رب می آید که بندگان را به ملاقات می خواند
و تویی که نگاهت را دوست دارم 
و لب خندهای شیرینت را که بی قرار فردایند
و حال که فرداست آفتاب سوار بر رنگین کمان طلوع کرد 
نگرانی تو از پس طلوع آفتاب شیرین است و قدمهای بی قرارت و دستهایت که دستانم را به آغوش کشیده 
 نگاه پدرانه ات را دوست دارم

پ.ن:

آناهیتا:فرشته باران

قاصدک:قاصدهای کوچک